در قرون وسطای سرزمین های مسیحی، قدیسان را به آن سان دوست داشتند که پیش از آنکه نیازی به دانستن و گفتن تاریخ زندگی‌شان داشته باشند، در پی بیان احساس مذهبی و هنر دینی مربوط به آن شخصیت‌ها بوده‌اند..