درباره‌ی کتاب :

اگر فردوسی نمی بود زبان سرشتین و شکرین ،پارسی زبان فراگیر همگانی میهنی در ایران نمی شد. زبانی می تواند هم سرشتین ،باشد. هم هنری و زیبا که زیبایی نیز در آن به گونه ای گوهرین در کار باشد زبان پارسی از زیبایی سرشتین برخوردار است. زیرا براستی زبان است خواست من از این سخن این است که زبانی است ناب از دید زبان شناسی تاریخی پروا ندارم که بی هیچ بیم و باک بی هیچ درنگ و دودلی بگویم از دید زبان شناسی تاریخی زبان پارسی

تاب ترین زبان جهان میتواند بود