من پنجاه سال است که در این زندگی هستم، چهل و دو سال است که سعی می کنم معمای آن را حل کنم، و در سی و پنج سال گذشته، سرنخ هایی از آن معما را یادداشت های روزانه می نویسم. یادداشت هایی در مورد موفقیت ها و شکست ها، شادی ها و غم ها، چیزهایی که باعث شگفتی من شد و چیزهایی که باعث شد با صدای بلند بخندم. چگونه منصف باشیم. چگونه استرس کمتری داشته باشیم. چگونه لذت ببریم. چگونه کمتر به مردم صدمه بزنیم چگونه کمتر صدمه ببینیم چگونه مرد خوبی باشیم چگونه در زندگی معنا داشته باشیم. چگونه من بیشتر باشم

اخیراً جرأت کردم و با آن دفترهای خاطرات بنشینم. داستان‌هایی را که تجربه کرده‌ام، درس‌هایی که یاد گرفته‌ام و فراموش کرده‌ام، شعرها، دعاها، نسخه‌ها، باورهایی در مورد آنچه مهم است، چند عکس عالی، و دسته‌ای از برچسب‌های سپر پیدا کردم. مضمون قابل اعتمادی پیدا کردم، رویکردی برای زندگی که در آن زمان و هنوز هم رضایت بیشتری به من داد: اگر می‌دانید چگونه و چه زمانی با چالش‌های زندگی کنار بیایید – چگونه با چیزهای اجتناب‌ناپذیر رابطه برقرار کنید – می‌توانید از وضعیتی لذت ببرید. موفقیت را “گرفتن چراغ سبز” می نامم.

بنابراین بلیط یک طرفه به صحرا گرفتم و این کتاب را نوشتم: یک آلبوم، یک رکورد، یک داستان از زندگی تا کنون. این پنجاه سال دیدن و دیده ها، احساس ها و تصورات، خونسردی ها و شرمساری های من است. لطف ها، حقایق و زیبایی های بی رحمی. دور شدن، گرفتار شدن و خیس شدن هنگام تلاش برای رقصیدن بین قطرات باران.