تحول هارمونی در موسیقی قرن بیستم نشانه‌ی گسست از زبان کلاسیک و شکل گیری شیوه های نوین در ترکیب صوتی است. این دوران، با ظهور مفاهیمی چون آتونالیته، سریالیسم، سونوریس، مدهای متقارن و تنالیته‌ی گسترش یافته، افق های تازه ای برای ساختارهای موسیقایی پدید آورد. درک این ساختارها، مستلزم شناخت دقیق اصول صدایی – ارتفاعی، معناشناسی سبکی و شیوه های جدید سازمان دهی صوتی است.
این کتاب درسی با رویکردی نظام مند و آموزشی، ساختارهای هارمونیک موسیقی قرن بیستم را بررسی می‌کند. نویسنده، مفاهیم نظری را در کنار مجموعه ای از نمونه نت های برگرفته از آثار آهنگ سازان بزرگ این دوره به شیوه ای تحلیلی و روشن تبیین کرده و مسائل کلیدی مانند سازمان‌دهی خط عمودی، تحول مرکز صوتی و نسبت میان مدت و نوآوری را می کاود.