درباره کتاب:

کسی چه می داند؛ شاید نقش زدن هم پیوسته یکجور تمرین تنهایی بوده، حرف و حدیثی روی دل مانده منقش به حالت یا حروف بر سطوحی رایج در هر زمان: تجربه ای که حاصل آن همین قدر ممکن است به کار یک همدرد دلسوخته، یک همذات سودازده در موقع و مکانی دیگر بیاید که با خود زمزمه کند. پس یکی دیگر هم پیش از این همین عوالم مرا داشتم یا هرگز هم به کار هیچ کس نیاید.