آمدم سوی تو هر بار ولی بیهوده
مثل آیینه به تکرار، ولی بیهوده

تا فراموش کنم برخی از اندوهِ تو را
شد دلم کوچه و بازار، ولی بیهوده

گفته بودی که سبُک می کند آدم را عشق
اینک این من! که گرانبار، ولی بیهوده…

لرزشی نیست دگر در دل و دستانم، آه!
آمده لحظه ی دیدار، ولی بیهوده…

باز دلتنگیِ تو، نان و شرابم شده است
سومین بوسه ی انکار …، ولی بیهوده

گوش کن، می شنوی؟ سوتِ قطارِ عدم است
دوستت دارم بسیار، ولی بیهوده..