در کتاب «اگر مردم بیدارم کن»، سابیر هاکا با زبان تلخ و صادقانه‌اش، مرزهای مرگ و زندگی، عشق و انزوا، و انسانیت و فراموشی را در هم می‌ریزد. این مجموعه شعر، فریادی‌ست از دل کارگری که حتی پس از مرگ هم نگران استثمار است، و عاشقی که حتی در گور هم بی‌تو تاب نمی‌آورد.

نمونه‌ای از شعر:
«مُردم بيدارم کن
پيش‌از آنکه به تنهایی خود خو بگيرم
که از رطوبت عشق سنگ هم گل می‌دهد!»