نگارنده در این کتاب به بازکاوی تاثیر پیچیده‌ی جنگ ۱۹۱۴ – ۱۹۱۸ بر تاریخ فرهنگی اروپا با تمرکز روی یک مضمون محوری یعنی قالب و محتوای سوگواری برای کشتگان جنگ جهانی اول پرداخته است. به تصریح کتاب: “او یکی از مقاطع حساس تاریخ فرهنگی سده‌ی بیستم را مورد ارزیابی قرار می‌دهد. دکتر وینتر در لا‌به‌لای اسناد و مدارک ادبی، هنری، و معماری به گشت‌وگذار می‌پردازد تا از منظری نو به فرهنگ نکوداشت جان‌باختگان جنگ بنگرد و ما را با راه و رسم جوامعی که پس از سال ۱۹۱۸ برای دست‌یابی به تسلای جمعی می‌کوشیدند آشنا کند. واکنش اروپاییان به وقایع دردناک سال‌های ۱۹۱۴ – ۱۹۱۸ در محاصره‌ی تفاسیر مدرنیستی رایجی قرار دارد که دکتر وینتر به شکستن حلقه‌ی این محاصره اقدام و خود متقابلا استدلال می‌کند که مشخصه‌ی بارز آن واکنش‌ها ارایه‌ی تفسیرهایی از جنگ جهانی اول با تکیه بر معیارهای سنتی است”. نگارنده در پایان کتاب، خاطرنشان می‌سازد: “این فاجعه‌ی انسانی به سه طریق در اروپای این دوره دارای شاخصه‌های فرهنگی شد. نخستین شاخص شیوه‌ی تجسمی بود، از طریق تصویر اموات و رجعت آن‌ها؛ مجموعه‌ی استعاراتی که غالبا به تاملات و اندیشه‌هایی درباره‌ی مضامین آخرالزمانی وارد می‌شد.