بخشی از کتاب:

در وجود هر رهبری کشمکشی درونی در جریان است: یک رهبر می‌خواهد انسانی کامل باشد. در‌عین‌حال، رسیدن به کمال محال است. حتی همیشه مطلوب هم نیست. کمال به این معنی است که هیچ چیز نمی‌تواند و یا نباید تغییر کند. کمال دلالت بر وضعیتی ایستا و دائمی دارد، در‌حالی‌که رهبری فرایندی پویا است. رهبری امری است که باید آن را هر روز زندگی‌ کرد. شاید رهبران بتوانند سیستم‌های بی‌نقص خلق کنند، اما عامل انسانی همیشه نیاز به تغییر را به وجود می‌آورد؛ در‌نتیجه، کمال واقعی هرگز نمی‌تواند وجود داشته باشد.