بخشی از کتاب:

هر جامعه ای، صرف نظر از نظام سیاسی آن همواره در حال جابجایی میان گذشته ای است که حافظه اش را شکل می دهد و چشم اندازی از آینده که الهام بخش سیر تکاملی اش است. در این مسیر رهبری امری ضروری است. تقسیماتی باید اتخاذ شود اعتمادهایی باید به دست آید و عده هایی وفا شود. و راه رو به جلو پیشنهاد شود. درون نهادهای انسانی، دولت ها، ادیان ارتش ها، شرکت ها، مدارس – رهبری برای کمک به مردم به منظور رسیدن از جایی که در آن هـستند  به جایی که مرکز نرفته اند نیاز است و گاهی اوقات به ندرت می تواند رفتن را تصور کند. بدون رهبری نهادها متحرف می شوند. دادگاه های کشور بی ربط می شوند و در نهایت فاجعه رهبران در تقاطع دو محور فکر و عمل می کنند: محور اول بین گذشته و آینده محور دوم بین ارزش های پایدار و آرزوهای کسانی که آن ها رهبری شان می کنند.
برای اینکه راهبردها الهام بخش جامعه باشد رهبران باید به عنوان «مربی عمل کنند. با اهداف ارتباط برقرار سازنده تردیدها را مرتفع و حمایت هایی را جلب کنند. در حالی که دولت طبق تعریف انحصار زور را در دست دارد، اما تکیه بر اجبار نشانه ی رهبری ناکافی است. رهبران خوب در مردم خود ارزوی قدم زدن در کنار خویش را بر می انگیزند. رهبران می توانند به واسطه ی ویژگی های اطرافیان خود بزرگ یا کوچک شوند. ویژگی های حیاتی یک رهبر دارای این وظایف شجاعت» و «شخصیت» هستند. «شجاعت، انتخاب یک مسیر در میان گزینه های پیچیده و دشوار ا که مستلزم تمایل به فراتر رفتن از مسیر معمول است و «توانایی شخصیتی برای حفظ مسیری که فواید و خطراتش را فقط می توان در العظمی انتخاب به طور ناقص نگریست شجاعت در لحظه ی تصمیم فراخوانی به فضیلت است؛ شخصت نیز وفاداری به ارزش ها را طی یک بازه ی زمانی طولانی تقویت می کنند.