رهبران خودآگاه پندار به مرور زمان خود را در جایی پیدا می کنند که دیگر نه کسب و کاری برای اداره کردن باقی مانده و نه کارمندانی که آنها را رهبری یا مدیریت کنند این در حالی است که رهبرانی که همه چیز را می‌آموزند، تغییرات را می‌بینند و به سرعت خود را با تغییرات ایجاد شده تطبیق می‌دهند. با توجه به این که دسته‌ی دوم رهبران یادگیری را در سراسر سازمان خود مدل سازی می‌کنند و از کامندانی که به این نحو رفتار می کنند حمایت می‌کنند، کارمندان آگاه و ماهر را به طور پیوسته جذب و رهبری می کنند. کارمندان چنین شرکت هایی نه تنها شادتر و مسئول تر هستند بلکه منبعی غنی برای رهبران‌شان هستند که به آنها اجازه می‌دهد از درون ارتقا پیدا کنند، و نتیجه ی این امر ارتقای خرد سازمانی خواهد بود.