قسمتی از کتاب:

خدای من !
در این گوشه که منم ، سزاوارتر است از پرستش و عبادت
وقتی که حضور مطلق تو جاریست و من ناظر سراپا چشم
بی هیچ زبانی برای نیایش یا سری برای تعظیم
آری ، تنها نظاره است که تو یارای ادراک دارد و بس .