قسمتی از کتاب: خدای من ! در این گوشه که منم ، سزاوارتر است از پرستش و عبادت وقتی که حضور مطلق تو جاریست و من ناظر سراپا چشم بی هیچ زبانی برای نیایش یا سری برای تعظیم آری ، تنها نظاره است که تو یارای ادراک دارد و بس .