درباره‌ی کتاب :

در اتاقی با دیوارهای سفید و پنجره هایی بلند که پرده های قهوه ای روشن آن ها را پوشانده از خواب بیدار می شوم دقیقا نمی دانم کجا هستم اما از بویی که حس می کنیم شک ندارم جایی مثل بیمارستان است. دست هایم را روی صورتم می کشم. چرا هیچ چیز به خاطر نمی آورم؟ گویا مغزم در مه شناور است و حافظه ام راهش را کم کرده است. فت گریه می کند من فریاد میزنم که او باید از گریس مراقبت کند. بلند می شوم و مینشینم گریس کجاست ؟ حجم دردی سیل آسا به سمت من هجوم می آورد و باز می گردد. بارب آن جا در آپارتمان ما بود از من میخواست که بنشینم فریاد کشیدم و او را به عقب هل دادم منو به حال خودم بذار مدام فریاد میزدم من مولی فارستر هستم! چرا حرفم رو باور نمی کنید؟ من مولی فارستر هستم” “نه، اینطور نیست تو ریچل هالوی “هستی