«پیام آور آدم» ریشه در باور انسان شناختی قرآن دارد. زمانی که قرآن می گوید: پیامبر،انسانی همانند سایر مردم است،هرگز نمی خواهد بگوید که پیامبر کم توان است بلکه وقتی می فرماید که اگر این قرآن را بر کوه ها نازل می کردیم، از مهابت خدا فروتن و متلاشی می شدند، در واقع از عظمت و شکوهی یگانه به نام انسان سخن می گوید. انسانی که فقط به واسطه انسان بودنش، از امکان تعالی و کمال جویی تا بی نهایت برخوردار است. انسانی که صرفا به واسطه انسان بودنش الگوی مردم شده است و دیگر مردم عادی، جز در کار ویژه او دریافت وحی در همه امور می توانند پا به پای او پیش بیایند.