عجم در مشرق و روم در مغرب. هرگز نزاع و خصومت در میان آن‌ها کاسته نمی‌شد و عجم از آل ‌منذر استمداد می‌نمودند، هم‌چنان که روم از غسانیان مدد می‌جستند. از این جهت میان این دو طایفه‌ی عرب مسیحی خصومت و دشمنی برقرار شد وکینه‌ها از پدران به پسران به ارث می‌رسید و گاهی نیز جنگ در میان آن‌ها برپا می‌شد به حدی که نزدیک بود یک قبیله دیگری را نابود سازد. جنگ در میان روم و عجم قدیمی است. گویی کینه در میان مشرق و مغرب طبیعی است، چون پیش از آن همیشه در میان عجم و یونان جنگ برقرار بوده. پایتخت عجم در عراق شهر مدائن و از روم قسطنطنیه بود و قرن‌های متوالی‌گاهی به جنگ و گاهی به صلح گذران زندگی می‌کردند. وقتی لشکرها به جنگ یکدیگر می‌آمدند و گاهی عقد مصالحه می‌بستند.