کافمن با وجود عمر کوتاه آثار گرانبها و پرباری را از خود بر جای گذاشته است. این اثر به بررسی جایگاه استعاره در فلسفه ی نیچه جایگاه مهمی دارد که حتی نظریه ی خواست قدرت او را نیز در بر میگیرد. به این ترتیب نوشته ی کافمن بعد تازه ای از فلسفه ی نیچه را در برابر خواننده می گشاید و او را بر می انگیزد که حتی آثار او را از این چشم انداز تازه دوباره بازخوانی کند.