بخشی از کتاب:
خیلی باعجله و شش‌‏ماهه سرزده به دنیا آمدم. به قول مادرم، اولین واکنشم یک چشمک به او بود. احتمالاً خیلی دنیا را جدی نگرفته بودم. از لحظۀ تولدم به بعد، تصور می‏‌کنم بدنم برای خود به‏‌تدریج ذهن ساخت؛ در‏واقع، وقتی وارد بدنم شدم مثل یک هواپیما در میان طوفان زندگی حرکت کردم و جایی برای پیاده شدن هم نبود. شاید از همان زمان مأموریتم در این دنیا شروع شد. از همان ابتدا از رشد کردن می‏‌ترسیدم، ولی خیلی سریع رشد کردم. حالا که رشدم به پایان رسیده، احتمالاً پیر شده‏‌ام. می‏‌شود گفت از وقتی پیر شده‏‌ام دیگر از سن خودم حرفی نمی‏‌زنم و به لاف زدن دربارۀ خود پرداخته‏‌ام؛ اینکه از شش‏‌سالگی با تشویق پدر یک دنیا را نقاشی کردم؛ در هفت‏‌سالگی کاریکاتور معلمم را کشیدم که صدایش در دنیا پیچید (‏پس‏گردنی‏)؛ در هشت‏‌سالگی به درآمدزایی رسیدم و با کشیدن نقاشی برای بچه‏‌های کلاس و بعد مدرسه می‏‌توانستم به کسبه و فامیل پول قرض بدهم.