سقوط دولت صفویه پایان یک دورۀ طولانی ثبات سیاسی ـ اقتصادی در ایران بود. این فروپاشی ایران را وارد دوره‌ای از مناسبات سیاسی و اجتماعی کرد که ویژگی بارز آن فقدان دولت متمرکز قوی بود. از سقوط اصفهان تا استقرار کامل کریم‌خان زند در شیراز (۱۱۳۷-۱۱۰۱ خورشیدی) دوره‌ای از هرج و مرج و جنگ‌های طولانی بین گروه‌های مختلف در فارس و سایر نقاط ایران آغاز شد. فضای سیاسی فارس در این دوره سیال و متغیر بود. این بازۀ زمانی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخی فارس به شمار می‌رود و می‌توان آن را به چهار دورۀ افاغنه، افشاریه، خوانین اولیه و زندیه تقسیم کرد که هر کدام از آنها از نظر اداری ـ سیاسی از دیگری متمایز است. از آنجایی که تجارت در فارس به دلیل موقعیت جغرافیایی آن از دیرباز تأثیر بسزایی در مناسبات قدرت داشته در این دوران نیز آثار آن مشاهده می‌شود. این کتاب تلاش دارد تا رابطه سیاست و تجارت را در این دوره براساس منابع معتبر تاریخی بررسی و ارزیابی کند.