بخشی از کتاب:

صداى ساز و طرب مطربان دربار تا خلوت کوچه‏ ها و خانه‏ هاى اطراف کاخ مى‏ رسید و سکوت و ظلمت کوچه هاى خفته در خاموشى را مى‏ شکست. دستان مونس ‏الدوله، ندیمه‏ ى انیس‏ الدوله ملکه‏ ى ایران، تور سفید عروسى را که با جواهرات زینت داده شده بود، بالا کشید. غلغله و هیاهوى جیغ‏ مانند زنان، دیوارهاى کاخ را لرزاند و گله ‏اى از غلام‏ بچه‏ هاى سیاه مانند میمون‏ هایى زشت، بالا و پایین پریدند و بغض در گلو نشسته‏ ى نازبانو، چنان بمبى ترکید و آوارش بر سر چند غلام‏ بچه فرو ریخت: «بروید. سریع‏تر بروید بچه‏ ها. به اندرونى بروید و به شبرنگ خبر بدهید که تاج‏ السلطنه را دارند به تالار آیینه و به حضور پدر تاجدارش مى ‏برند. معطل نکنید.»