پنهان که پشت صورتک پیرسالی‌ام

آیینه نیز فهم نیارد چه حالی‌ام

گل کرده باز شیطنتم بعد سال‌ها

باید بیایی و بدهی گوشمالی‌ام

آنقدر پرسه می‌زنم این کوچه را – که تا –

باور کنی که گمشده‌ی این حوالی‌ام