شعرْ جهان نیست.

حتی صفحۀ اول جهان هم نیست.

اما شعر می‌خواهد گل بدهد، مثل گل.

دانشش به همین اندازه است.

می‌خواهد خود را بگشاید،

مانند درِ معبد کوچکی،

که بتوانی به درون آن قدم بگذاری، خنک شوی و نفسی تازه کنی،

کمتر خودت باشی و بیشتر بخشی از همه‌چیز شوی