ما همواره به دنبال آنیم که میان دوست‌داشتن خود فعلی‌مان و تبدیل شدن به بهترین نسخه از خودمان، حد تعادلی را بیابیم. اما ما برای «خودمراقبتی» و در عین حال «ارتقا خود» به چیزی بیش از آنچه شبکه‌های اجتماعی به ما القا می‌کنند مثل حمام کف، جملات انگیزشی، مثبت‌نگری سمی، خرید و… نیاز داریم.
برای اینکه بهترین خودت باشی، لازم است کمی «خودخواه» باشی.
خودخواهی احتمالاً ناخوشایند‌ترین و بحث‌برانگیزترین صفتی در دنیاست که بیش از سایر صفات مورد سوء تعبیر قرار گرفته است (به خصوص برای زنان) که در همه حوزه‌های زندگی‌مان از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنیم تا از این انگ در امان بمانیم.
در این کتاب، سونیتا آزبورن (روان‌شناس بالینی)، دانسته‌های ما از خودخواهی را به چالش می‌کشد. او با لحنی رک و نوعی شوخ‌طبعی جسورانه از داستان‌های ساختگی و تحریف‌های شکل‌گرفته حول مفاهیم اساسی روان‌شناختی همچون خودمراقبتی، اعتماد به خود، خودعشق‌ورزی و خودانضباطی، ابهام‌زدایی کرده و توضیح می‌دهد که این اصطلاحات چطور توسط شبکه‌های اجتماعی، هنجارهای اجتماعی و تربیت ما به مدال‌های افتخاری توخالی و پوچ تبدیل شده‌اند.