فرا خواندن سقراط به دادگاه، توسط آتنی ها را می بایست در نسبت با جامعه ای در حال گذار و درگیر بحران مشروعیت مورد توجه قرار داد. آتنی ها در یافتن راه حلی برای بحران های فرهنگی، هویتی و سیاسی زمانه خود به جای آن که همچون شیوه و قصد سقراطی، شجاعت مواجهه انتقادی با افکار و اقدامات خود در این سال ها را داشته باشند و همچون سقراط در پی تعریفی از عدالت بر اساس آنچه عدالت است، باشند و خیر جامعه و حکومت شوندگان را بر نفع حکومت کنندگان ترجیح دهند، به گونه ای جنجالی و منفعت جویانه عدالت را به نفع و مصلحت اقویا و نیکی کردن به دوستان و زیان رساندن به مخالفان تعریف و هر گونه اعتدال و پایبندی به اخلاق را سرزنش کرده و سخت گیری، جنجال گری و تعصب را علامت شهروند حقیقی دانستند. در بستر رواج دیدگاهی منفعت جویانه و جنجالی بر اخلاق و سیاست در این سال ها، آتنی ها شیوه و قصد سقراطی را به ساده لوحی تعبیر کرده و وی را به اتهام بی دینی و گمراه کردن جوانان به دادگاه فراخواندند.