میرهولد معتقد بود که بدن بازیگر باید به یک ساز موسیقی ایده آل در دستان خود بازیگر تبدیل شود. بازیگر باید با گسترش احساسات بدن خود در فضا، به طور مداوم فرهنگ بیان بدنی خود را تکامل بخشد. او با انتقادهایی مبنی بر اینکه «بیومکانیک بازیگری بی روح را پرورش می‌دهد که نه احساس دارد و نه زیست عمیق درونی، بازیگری که صرفاً یک ورزشکار و آکروبات است» به شدت مخالف بود و تاکید داشت که فرم بیرونی دقیق، تمرین شده و باثبات، احساس لازم را القا می‌کند و حس درونی را بر می انگیزد.