درباره کتاب:

باختین – به جز در موارد معدودی – منحصرا در مورد رمان به عنوان یک ژانر ادبی نظریه پردازی کرده است. قصد ما در این جا اصلا پرداختن به اندیشه ها و مبانی نظری او به طور کلی و حتی در خصوص رمان هم نیست بلکه تمرکز ما تنها بر بخش کوچکی از آراء و مبانی نظری او در حوزه ی فرازبان شناسی به تعبیر خودش و آن هم تنها آن قسمت که مربوط به شعر و زبان شعر می شود است. او بر این باور است که سخن گفتمان در شعر، بنا به ماهیت زبان ،شعر در نهایت خصوصیت و جهتی تک گفتارانه و مرکز گرا به سوی زبان مستقیما معنارسان شاعر زبان ادبی یک پارچه ی عصر دارد و دیگر زبانی (دگر مفهومی) مسئله ای تعیین کننده و سازنده در سخن شعر در کلیت هنری آن نیست و یا حداقل با آنچه در زمان اتفاق می افتد تفاوت اساسی دارد توضیح خواهیم داد که چرا با توجه به نمونه های شعری و زبان شاعرانه ی معیار در آن زمان و موقعیت شعر در میان گونه های دیگر و تلقی و انتظاری که از بیان شعری می رفت این حکم کاملا قابل انتظار بود و چرا اکنون چنین نظرگاهی در خصوص شعر احتیاج به تغییر دگرگونی و یا توسعه دارد؛ چیزی که البته توسط خود باختین هم با طرح مسئله ی رمانیزه شدن ژانرهای دیگر توسط رمان (نثر) و تأثیر ژنریک بر همه ی آنها از قبل پیش بینی و بر آن تاکید شده بود.