درباره کتاب:

آرش که جان بر سر تیر نهاد سران و سرزمینی دل آشوب حریم و حرمت ایران زمین شدند؛ این خاک اما اسطوره خیز است آرش ها سر به خاک نهند آذرها پا در رکاب می کنند. او آذر است از تبار آتش؛ آتشی که جان می گیرد تا زشتی ها و پلشتی های چنبره زده بر قلب ها را بشوید و به هرم نفس هایش یخ های زمستانی هزار ساله را آب و دگربار حیات مهر را جاری کند او وارث آتش است و می داند که مجالی بر آه کشیدن و گوشه ی عزلت گزیدن نیست؛ چرا که زین پس او را جان هایی ست که باید پاس بدارد ورنه به چنان دردی دچار خواهد شد که هیچی آهی آن را تسلی نبخشد. او باید از سقف های آوار شده و داغ های گلوگیر و بغض های گریبانگیر گذر کند؛ باید مرگ ها و زخم های سایه افکنده بر تقدیرش را پشت سر نهد او را زین پس رسالت پناه شدن بر دوش است و باید درد را به اندیشه چاره کردن بیاموزد؛ او باید در وانفسای نا امیدی ها قوت قلب یاران بودن را فرا گیرد.