الیزابت زات اولین کسی است که به این نکته اشاره می‌کند که چیزی به‌نام «زنی معمولی» وجود ندارد. اما اوایل دهۀ 1960 است و تیم کاملاَ مردانه او در موسسۀ تحقیقاتی هستینگز دیدگاهی کاملا غیرعلمی نسبت به برابری دارند، به‌جزء یک‌نفر؛ کالوین ایوانر، دانشمند بی‌کس، باهوش، نامزد جایزه نوبل  و بد کینه که دلباختۀ الیزابت، بألاخص ذهن و طرز اندیشۀ او می‌شود.