سوسیالیسم در سال ۱۹۱۷ مفهوم جدیدی نبود، این مفهوم در تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی قرن نوزدهم شکل گرفته بود. در آن زمان قوانین کمی برای حمایت از حقوق کارگران وجود داشت. حداقل دستمزد کارگران مشخص نبود و نرخ دستمزد را کارفرمایان به میل خود تعیین می کردند. تا سال ۱۹۱۷ بسیاری از کارگران در کشورهای بسیار صنعتی جذب سوسیالیسم شدند. به آنها وعده داده می‌شد که به جای این‌که به کارفرمایان فعلی خود وابسته باشند می‌توانند حقوق و شرایط کاری خود را تعیین کنند. حدود سی سال قبل از جنگ جهانی اول، اعتصابات و تجمعات سوسیالیست‌ها در شهرهایی مانند شیکاگو لندن و پاریس گسترش یافته بود. شمار تظاهرات‌کنندگان چپ‌گرا هزاران نفر بود که بنرهایی سرخ با خود حمل می‌کردند، رنگی که برای نشان دادن سوسیالیسم و حقوق کارگران انتخاب شده بود. افزایش اعتراضات سوسیالیست‌ها سیاستمداران و سرمایه‌داران صنعتی را نگران ساخت، آنها معترضان را «سرخ» می‌خواندند، که عنوانی توهین‌آمیز بود، زیرا معترضان تهدیدی برای تجارت و جامعه تلقی می‌شدند. صاحبان کارخانه‌ها آنها را به درخواست‌های غیرمنطقی برای افزایش دستمزد و مجریان قانون هم آنها را به دامن زدن به نارضایتی متهم می‌کردند. واژه “سرخ‌ها”در روزنامه‌ها و مجلات سراسر جهان ظاهر شد. معترضان هم کمی بعد خود را «سرخ» نامیدند، این واژه نشان افتخاری بود که تعهدشان به هدف را نشان می‌داد.