بخشی از کتاب:

بر آن بود که زهد و پارسایی در نهفتن پارسایی است و دنیای دنی بسیار کوچک تر از آن است که آدمی فانی، آوازه و عنوان برای خود بخواهد و نخوت و کبر ورزد صدر نشین مجالس نمیشد. آوازه گری نمیخواست توقع قدرشناسی نداشت و با رسانه ها سخن نمی گفت. در پاسخ به خیل دوستداران و شاگردانش که در پی کاویدن شخصیتش و راندن سایه های عزلت نشینی که خورشیدش را به کسوف نشانده بود عموماً لن ترانی و می گفت.