ایرانیان به اسلامی روی آوردند که شعار اصلی آن برابری انسانها بود نه سلطه قومی بر قوم دیگر که با بنی امیه آغاز و به بنی‌عباس انجامید. یونان زدگی یعنی غرب زدگی، از همان نخستین سده‌های اسلامی مورد هجوم و انتقاد اندیشمندان ایرانی قرار گرفت که البته به معنای مخالفت با مردم یونان یا انسان غربی نبود. مقابله با سلطة عرب نیز به معنای رویاروئی با تعالیم دینی نبود که اگر می‌بود دینی باقی نمی‌ماند. بنابر این آنچه که از آغاز مورد مخالفت و مقابله فرهنگ و سنت ایرانی قرار گرفت که پیشروانی مانند سهروردی پرچمدار آن بودند، رویاروئی با هر نوع بیگانه زدگی بود، خواه یونان‌زدگی باشد، خواه شرق‌زدگی، خواه غرب‌زدگی که با یک تصحیف مختصر می‌شود عرب‌زدگی.