درباره کتاب:

ابو عبدالله محمد بن علی بن حسن بن بشر بن هارون الترمذى (حكيم ترمذی) یکی از عارفان و متفکران برجسته قرن سوم هجری (۹) (میلادی) است. متولد ۲۰۵ تا ۲۱۰ ه . ق و وفات حدود ۲۹۵ ه . ق یا ۲۸۵ و (۳۰۰) او یکی از نخستین عارفان فارسی زبان است که آثار متعدد و قابل توجهی در زمینه عرفان و تصوف نگاشته است. حکیم ترمذی برخلاف بسیاری از صوفیان فقط عارف و زاهد گوشه گیری نبود بلکه فیلسوف و اندیشمندی بود که می کوشید تا عرفان را عقلانی و فلسفی کند. او تنها یک عارف اهل حال نبود بلکه متفکری بود که کوشید تجربیات عرفانی را در قالب یک دستگاه فکری منسجم توضیح دهد. ترمذی حلقه اتصال بین عرفای اولیه ای چون ذوالنون مصری و بایزید بسطامی با عرفای متأخری مانند ابن عربی و عبدالکریم جیلی است. ابن عربی خود را ادامه دهنده راه حکیم ترمذی می دانست به کرات در آثار خود از او با احترام بسیار یاد کرده و نظریات او را بسط داده است. حکیم ترمذی را می توان یکی از معماران اصلی عرفان اسلامی دانست که با نگاهی ژرف مفاهیم بنیادینی را پایه گذاری کرد که راه عرفان و عارفان را برای قرنها پس از خود مشخص کرد او عارفی بود که عقل و عشق شریعت و طریقت را با هم تلفیق کرد به گونه ای که میراث فکری او تا به امروز مورد توجه محققان و عرفاست ترمذی سلوک را بر سه پایه بنا می کند : شریعت حکمت ظاهری و حکمت باطنی یا معرفت. او معتقد است که سلوک بدون وجود اصول بنیادین حق عدل و صدق انجام نمی شود. سلوک تا زمانی که به مرتبۀ نهایی کمال خود نرسد که همان حکمت باطنی یا معرفت است کامل نمی شود این اصول بنیادین حق عدل و صدق تمام ابعاد رفتار و فعالیت های انسانی را در بر می گیرند.