رمان ولگرد قهرمان است، در فضای ادبی ایتالیا یک ضد جریان به شمار می‌آید. آرپینو در این رمان، بعدی استثنایی از انسان قهرمان و انسان پیام آور را که حامل تغییر و تحول است به تصویر می‌کشد. رمان ولگرد قهرمان است، با حال و هوایی گروتسک و تخیلی تا حدی به تمثیل و شعر نزدیک می‌شود. شعری که بر زوال و ویرانی شهادت می‌دهد و می‌کوشد با آن مقابله کند. رمان، ماجرای دو غول است که در حومه‌ی کلان‌شهری زندگی می‌کنند. جووان، قهرمان پرسه‌زن رمان، مثل قهرمان رمان ابله داستایوفسکی، با نگاه معصوم و ساده‌ی خود شاهد دنیایی رو به زوال است و سعی می‌کند حتی به رغم قربانی کردن خود، تغییری در این دنیا ایجاد کند. او در جایی از کتاب می‌گوید که دنیا به قهرمانگری و خوبی نیاز دارد و هیچکس دیگر دنبال این چیزها نیست.