درکات کتابی است که راوی دیوانه‌اش روایتِ زندگی خود را لابه‌لای انبوهی از آدم‌ها و حکایت‌ها و رازهای مگویشان در ساختاری پیچیده با کلمات و جملاتی غریب بر سپیدای کاغذ می‌پاشد.
داستان در لایه‌هایی توامان و درهم‌تنیده میانِ خاطراتِ خیال‌اندودِ خانواده، ماجراهای دارالمجانین و هذیاناتِ ذهنِ فروپاشیده‌ی راوی ما را در ورطه‌ی طوفانی از وهم و خیال و اسطوره و نماد با خود می‌برد تا در سفری اودیسه‌وار بر گستره‌ی دریای جنون، بر کشتیِ اوهامِ دیوانگانِ زنجیری، جزیره به جزیره به جستجوی ناکجاآبادی خیالین برآییم و سرانجام در گردابی شگفت‌انگیز غرق شویم.
درکات ما را از همان آغاز در طلسمِ واژگانِ خود به بند می‌کشد، آنجا که بر نخستین صفحه‌ی کتاب می‌خوانیم
«ملعون باشی اگر واوی از این کتاب را ناخوانده بگذاری!»