درباره کتاب:

منطقه تحت پوشش کوه های زاگرس از نظر شروع سکونت همواره مورد توجه صاحبنظران بوده است. شواهد باستان شناختی به دست آمده از مناطق زاگرس حاکی از آن است می‌توان آن را از نخستين بسترها برای شکل‌گيری يکجانشينی برشمرد که بعضاً به ساير مناطق نيز گسترش يافته است. علی رغم اين پيش زمينه تاريخی، در مطالعات شهرهای خاورميانه بدان صورت به شهرهای کُردنشين پرداخته نشده و اين شهرها در ادبيات معماری و شهرسازی به فراموشی سپرده شده است. از اينرو اين مطالعه با رويكردی زمينه‌گرا به دنبال برساخت مدلی زمينه‌ای مبين مفهوم «شهر-محله کُردی» با ارجاع به شهر سنندج است.