از هم می پرسیدند: چرا تو را آوردند. همه گفته بودند. نوبت به من رسیده بود که تعریف کنم. در یک چیز مشترک بودیم که بی گناهیم و بی خود ما را این جا آورده اند. وقتی او را دیدم جا خوردم. شده بود یک مشت پوست و استخوان. اهل هیچ فرقه ای نبود. به سلامت خودش خیلی اهمیت می…

می گوید چقدر شبیه شاعر شده ای. بارانی را که پوشیده ای یقه ات را بالا می زنی کمربندت را می بندی و دستت را توی جیب می کنی و در خیابان های سرد شب این شهر خواب زده را پشت می کنی.