
شرم که مهمان دیرخواندۀ گفتمان روانکاوی است، ثمرۀ فاصله افتادن میان من (ایگو) و من-آرمان می باشد. شرم به عنوان یک تجربۀ روانی- اجتماعی پیچیده، از مواجهۀ دردناک با جنبههای آسیبپذیر ، گسست در پیوستگی خود و حس انزوا برساخته میشود. توازن میان شکل-زمینه در طی فرایند هستی یافتن برهم میخورد و احساس تنهایی و نظاره شدن وجود فرد را…

