فلسفه یک باشگاه بسته یا یک جامعه مخفی نیست. این برای هر کسی است که فکر می کند سؤالات بزرگ ارزش صحبت کردن را دارند. برای شروع، داگلاس گروتویس هفت جمله محوری از تاریخ فلسفه غرب را باز می کند - چند جمله معروف، همه کوتاه و بی اهمیت. شامل عبارتند از: "زندگی بررسی نشده ارزش زیستن ندارد." -سقراط «ما…

برای بیشتر ما مفهوم «شادی» یک امر اسرارآمیز است. گاهی اوقات در تخیّلات و تأملاتمان بسیار به شادی می‌اندیشیم: آیا این شغل باعث خوشحالی من می‌شود؟ آیا انتخاب این شخص به‌عنوان شریک زندگی من را خوشحال می‌کند؟ آیا خوردن آن کیک شکلاتی باعث خوشحالی من می‌شود؟ همچنین در آن لحظه‌هایی که غرق اندیشه هستیم، وقتی می‌پرسیم «آیا خوشحالم»، به شادی…

آنچه در نسبت میان پزشکی و فلسفه بدان توجه می‌شود بیشتر نوعی غفلت و به محاق رفتن نوعی رابطه و نسبت است؛ این که طبابت نوعی ملاقات تفسیری است. در این مسیر و نگاه است که بینش‌های هایدگر، گادامر، ریکور و دیگران بسیار جالب توجه و خواندنی می‌نماید. اگر سلامت و بیماری محور بحث و فحص طبابت است پس باید…

نویسنده کتاب با ایده‌ای جسورانه، فلسفه‌ی مارتین هایدگر را (که به دشواری معروف است) به عنوان پایه‌ای برای فلسفه‌ی پزشکی به کار برده است. ایده‌ای که این فیلسوف سوئدی ابتدا در تز دکترای خود و سپس در این کتاب طی جرح و تعدیل‌های فراوان تلاش کرده به آن جامه‌ی عمل بپوشاند.

کتاب حاضر به پرسش مهمی می پردازد که به قدمت خود فلسفه است و از همان سرآغازهای تفکر فلسفی محل اعتنا بوده است: فلسفه چگونه و به چه معنایی می تواند ماهیت واقعیت را تبیین کند؟ به باور راش رییز، فیلسوف آمریکایی و و از نزدیکان ویتگنستاین، نسبت منطق و زبان با واقعیت موضوع محوری فلسفه به شمار می آید…

ما تاریخ پدیدارشناسی را از طریق پدیدارشناسی استعلایی هوسرل، پدیدارشناسی اگزیستانسیال هیدگر، پدیدارشناسی مرلوپونتی و اگزیستانسیالیسم پدیدارشناسانه ی سارتر، و از طریق استدلال های آنها علیه روان شناسی علمی، و بازپرسی انتقادی شان از روان شناسی گشتالت بررسی می کنیم. باور داریم که هوسرل، هیدگر، مرلوپونتی، و سارتر درباره ی ماهیت توانایی بشری برای معنادار کردن جهان، بینش هایی سخت…