
به گفته ابراهیم توفیق در میان منتقدین توافقی عام بر سر این وجود دارد که علوم اجتماعی ما کپی ناقصی است از «اصلی» که جهانی و جهانشمول فهمیده میشود، «اصلی» که همچون آئینهای «آینده» گریزناپذیر را به تصویر میکشد، و ما در مقایسه خود با آن به تشخیص آسیبشناسانه «نواقص» خود میرسیم. ما «هنوز» در وضعیت تاسیس و حتی پیشاتاسیس…
