بعد از رفتن تو... همه جا متروک ماند. شمار قدم های رفتنت هزار بار در حافظه برگ‌های کف جاده تکرار شد... کوچه بی‌رهگذر خاموش شد، پنجره از تپیدن ایستاد... گنجشک‌های روی سیم‌های برق همانجا رفتنت را خشکشان زد، شمعدانی لب ایوان رنگ باخت، و من... و من هزاربار ماندم در شب متروک بی‌تو بودن!