در دل جنگل، احساس می‌کنم هیچ اتفاقی در زندگی-هیچ ننگ یا مصیبتی-نمی‌تواند بر من چیره شود، مگر آنکه چشمانم را از دست بدهم. زیرا طبیعت همیشه می‌تواند تسکین‌دهنده و جبران‌کننده باشد. وقتی بر زمین خالی ایستاده‌ام، با نسیمی که سرم را نوازش می‌کند و فضایی بی‌کران که روحم را به آسمان می‌برد، همۀ خودخواهی‌ها و دغدغه‌های بی‌ارزش از بین می‌روند.…