بخشی از کتاب کمانچه ای که زوزه می کشد: با پاهای برهنه روی زمینی می‌دوید که سنگ‌ریزه های رنگی‌اش قطره های باران را براق می‌کرد. از من دور و به قوس میانی پل نزدیک شد. قطره ها محکم‌تر به زمین می‌خوردند و در تلاقی شان با خرده سنگ‌ها و نور چراغ سر تیرک ها آتش بارانی از رنگ می‌ساختند. همان…