«چمدان‌ها» حاوی یادگاری‌های گذشته‌اند و لبریز از اندوه شیرین! حسرت‌خواری برای گذشته‌ای که به‌سامان بوده و دل‌خواه، نگرانی از آینده‌ای که مبهم است و پیش‌بینی‌ناپذیر. زمان حال ارزش زیستن ندارد. شخصیت‌ها در قفس حال محبوس شده‌اند و میله‌های قفس را لق می‌کنند برای فرار به زندانی دیگر، شخصیت‌ها در حال تحمل ابهامند. انسان به لحاظ روان‌شناختی نیازمند خاتمه است. این که…

درباره کتاب : ما هزاران بار قهوه نوشیده‌ایم و فنجان را به سمت قلبمان زیر و بالا کرده‌ایم، کارت‌های تاروت را بُر زده‌ایم و در جستجوی رازی بزرگ به کف دست‌هایمان خیره شده‌ایم؛ اما آینده پیش‌بینی نشد! شاید چون توقع زیادی از آینده داریم. اگر فکر کنیم آینده همان گذشته‌ای است که ما را پیرتر نشان می‌دهد، شاید پیشگویی ساده‌تر…

برخی داستان‌نویسان منحصراً رمان‌نویس‌اند و برخی در نوشتن داستان کوتاه بیشتر تبحر دارند. زیاد نیستند نویسندگانی که در هر دو این قالب‌ها به یک میزان مهارت داشته باشند.  ویلیام فاکنر در گفت‌وگویی با پاریس ریویو گفته است: «شاید هر رمان‌نویسی اول می‌خواهد شعر بگوید، ولی می‌بیند که نمی‌تواند. آن‌وقت به سراغ داستان کوتاه می‌رود که دشوارترین قالب بعد از شعر…

شازده کوچولو هم از واجبات است، از جشن تولد پنج‌سالگی که پدرش برایش شازده کوچولو خرید و برایش خواند، شازده شد جزو رسوم تغییرناپذیر تولدش، نه که اهل مطالعه باشد، خواندن هم نمی‌داند، اصلش شاید همین باشد که پدرش را فراری داد. رضا که به دنیا آمد پدرش شکست. از متن کتاب

"آخرین بار" از "اوژن حقیقی" مجموعه ای است از "داستان های برگزیده ی سومین دوره ی جایزه ی ارغوان" که ده داستان برگزیده و درخشان، به ترتیب بر حسب رتبه ی اکتسابی، در آن به انتشار رسیده اند. این اثر صد و چهار صفحه ای که به همت "اوژن حقیقی" و با همکاری نشر مرکز به عرصه ی چاپ رسیده،…

در دهه های گذشته، این داستان کوتاه ایران بوده که جریان اصلی و بزرگ تر داستان نویسی ما را تشکیل داده است. نه فقط سنت داستان نویسان ما و پشتوانه تاریخی این سنت، بلکه گستردگی آن در طول و عرض جغرافیامان هم مدیون داستان کوتاه است. با داستان کوتاه است که نویسندگان جوان بسیاری در همه جای ایران جرئت نوشتن…