«چمدان‌ها» حاوی یادگاری‌های گذشته‌اند و لبریز از اندوه شیرین! حسرت‌خواری برای گذشته‌ای که به‌سامان بوده و دل‌خواه، نگرانی از آینده‌ای که مبهم است و پیش‌بینی‌ناپذیر. زمان حال ارزش زیستن ندارد. شخصیت‌ها در قفس حال محبوس شده‌اند و میله‌های قفس را لق می‌کنند برای فرار به زندانی دیگر، شخصیت‌ها در حال تحمل ابهامند. انسان به لحاظ روان‌شناختی نیازمند خاتمه است. این که حسابش را پاک کند. خواهان قطعیت است در مقابل عدم ‌قطعیت. اما جست‌و‌جوی او غالباً بی‌ثمر است. پایان‌های بسته کم‌شمارند و پایان‌های باز پر تعداد.