بخشی از کتاب: می‌‎دانم چرا؟! از ابتدای شناختِ من از خویش و بیرون از خویشتن، زیبایی برایم اندوهناک بود، اندوهی دردریز... گمانم بر این بود شاید به‌نوعی از انواعِ مازوخسیم مبتلا باشم که در آرامش نیز، گم‌کرده‌ای، آرامِ مرا می‌گرفت، صبرم را می‌ستاند، قرارِ مرا می‌رُبود و مرا به جست‌وجوی دردِ تازه می‌کشاند. این زیستِ «دردجو»، مرا «دردخو» نیز کرده…