چگونه می توانیم این حجم وحشتناک وحشیانه و بی رحمی را باور کنیم. توجه کنید، اینجا صحبت از شلاق، ضرب و شتم، شکستن استخوان، شکنجه قطره‌ای، یا رها کردن سگ‌ها از قفس ، نه زندان ابوغریب، نه زندان‌های صدام حسین، اسد، یا کیم جونگ اون حتی مستعمره کیفری کافکا نیست. اینجا صحبت از وجود دیگری از ظلم و بی رحمی…

بخشی از کتاب کابوس های کارلوس فوئنتس: از نگهبانان «گذشته» اجازه می گیریم. مرده را برهنه به پارک می بریم و در پرتو آفتاب نورس نارنجی رنگ روی نیمکت می نشانیم. می کوشیم کله اش را درست سر جایش کار بگذاریم. پشه ها و مگس ها پروازکنان دور و برش وزوز می کنند. البته رفتار حشرات با زنده و مرده…