آدم ها آرام آرام به یکی از میلیون ها مدار زندگی عادت می کنند، درست مثل سیاره ای که در یک منظومه برای همیشه گرفتار شده باشد. بعد از آن روزها پشت روزها و سال ها پشت سال ها و اسم این دو باطل می شود تقدیر. تا پیش از غروب بارانی سه شنبه، اول دی ماه ۱۳۸۸ من هم…

شعر روزبه سوهانی، همچون قایقی بر گستره اقیانوس، رهاست و مخاطب را به آرامش و رهایی دعوت می کند. آن جا که انسان از روزمره گی ها و ناهنجاری ها به تنگ می آید و دنبال پناهگاهی ایمن است، جایی که بتواند نفسی توأم با لذت بکشد، شعر روزبه سوهانی رنگ می گیرد و برجسته می شود. ملایمت و عطوفتی…

اشعار سپیدی که گاه در تمنای معشوق فریاد برآورده اند، گاه از گلوله و مرگ ردپایی برجای گذاشته اند و گاه رفتن و انتظار را به نظاره نشسته اند. سروده هایی برخاسته از جان که جان را نوازش می دهند.