به‌اختصار می‌توان گفت که رنج‌ها و مصائبی که بر سینمای ایران تا سال ۵۷ حادث شد کم و اندک نبوده و به همین دلیل هم سینماگران متفکر و اندیشمند را بر آن داشت که دوربین‌ها را از کافه‌ها و نمایش رقص و آواز‌های بی‌دلیل و گهگاه آزاردهنده را به زندگی واقعی مردم و به خانه و محل کار و اجتماع…