به‌اختصار می‌توان گفت که رنج‌ها و مصائبی که بر سینمای ایران تا سال ۵۷ حادث شد کم و اندک نبوده و به همین دلیل هم سینماگران متفکر و اندیشمند را بر آن داشت که دوربین‌ها را از کافه‌ها و نمایش رقص و آواز‌های بی‌دلیل و گهگاه آزاردهنده را به زندگی واقعی مردم و به خانه و محل کار و اجتماع واقعی و حقیقی مردم برده و تأمل بر این سؤال را که چرا این‌چنین است در اذهان عمومی و مخاطبان واقعی خود برقرار کرد .
تولیدکنندگان آن قبیل فیلم‌فارسی‌ها که فقط به دنبال درآمد بیش‌تر و سودجویی خود از سوی مخاطبان بودند‌، به ارتقا، سطح معلومات و آگاهی و دانش عمومی وقعی ننهاده و با کپی‌برداری از یکدیگر و گاهی فیلم‌های خارجی به راه خود ادامه دادند‌.