تا اعیان دارم این عرصه نشاید ره دهم قلبی نشاید دل شود راهی نشاید حکم دل جلبی نباید عرصه و اعیان یکی می‌بود برای او که هر غالم ولگردی نشیند زیر پای او دل از اشرافگان بود او مرا اعیان نمی‌انگاشت مرا بر سینه هر چند داشت، ولی عشقش عیان کو داشت؟ اگر ضربت نمی‌خوردم، اگر با او نمی‌مردم مرا…